คอลัมภ์สะพายย่ามตามพระ โดย ปุยเมฆ ฉบับที่ 1450

คอลัมภ์สะพายย่ามตามพระ โดย ปุยเมฆ 
                คอลัมภ์สะพายย่ามตามพระ ลากิจไปพร้อมทีมข่าวสด ซึ่งต้องเดินทางไปภารกิจส่วนตัวและส่วนรวม กลับมาแล้ว พบกันได้ทุกสัปดาห์ เพิ่งได้รับโทรจาก เจ้าธุรกิจชาวเวียตนาม ให้เดินทางสะพายย่ามตามพระ ให้ติดตามพระครูวรสิทธิวิเทศ เจ้าอาวาสวัดพุทธประทีป ซานฟรานซิสโก ซึ่งทางเจ้าภาพได้กราบอาราธนา นิมนต์ไปเยี่ยมบ้านหลังใหม่ที่กำลังจะซื้อใหม่ในเร็วๆ นี้เพื่อความมั่นใจก่อนจะลงมือทุบกระปุกออมสิน บินไปถึงเมืองฮิวตัน รัฐแท๊กซัสเมืองน้ำมันที่โด่งดังของประธานาธิบดีชื่อดัง จอสห์ บุส ที่รู้กันทั่วคือ ตระกูลผูกขาดเป็นประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาเริ่มจากคุณพ่อ จอสห์ บุส เป็นประธานาบดีของ สหรัฐอเมริกา หลายปี ต่อก็เป็นลูกชาย เป็นประธานาธิบดี สองสมัย  และลูกอีกคน เป็นผู้ว่าการรัฐฟอร์ลิดา รอจังหวะสมัครเข้ารับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีคนต่อไปของสหรัฐอเมริกา รัฐแท๊กซัสเป็นที่ใหญ่อันดับ 3 ของประเทศ ใหญ่กว่าแคลิฟอร์เนียเหนือ-ใต้ พื้นที่ใต้พื้นดินส่วนมากจะเป็นพ่อน้ำมันขนาดใหญ่ หากทางสหรัฐอเมริกาจะขุดขึ้นมาใช้หลายพันปีก็ไม่หมดมากมายมหาศาลทีเดียว อดีตประธาธิบดี จอสน์ บุ๊ส เจ้าของบริษัทเจ้าของบ่อน้ำมันขนาดใหญ่ยังไม่ยอมขุดเจาะขึ้นมาใช้ แต่ยังซื้อน้ำมันจากต่างประเทศเช่น คูเวต อิรัก อิหร่าน ซีเรีย เป็นต้น มาใช้ครอบคลุมทั่วอเมริกา ข่าวเล่าว่าขนาดวัดไทยบางวัด (ไม่เปิดเผย) โชคดีมหาศาล ซื้อที่ดินว่างเปล่าหลายร้อยเอเคอร์ ในราคาถูกบังเอิญสายน้ำมันไหลผ่านเข้าเขตวัดพอดี ทางบริษัทขุดเจาะน้ำมันตรวจพบ ขออนุญาตสำรวจพื้นดินปริมาณน้ำมัน ไหลหมุนเวียนมหาศาล และขอทำสัญญาวัดไทยดังกล่าว ด้วยการส่งเงินบริจาคเข้าวัดเดือนละ 2000-3000 เหรียญ ยังไม่ได้ขุดเจาะแต่อย่างไร ถ้าขุดเจาะเมื่อไหร่เม็ดจำนวนเงินมหาศาลจะไหลเข้าวัดทันที ตอนนี้อยู่แบบสบายไม่เดือนร้อน ได้เงินผ่อนธนาคารทุกเดือนโชคดีจัง เล่าเพลินเกือบลืมเรื่องตั๋วเครื่องบิน ที่จะเดินทางไปยังนครฮิวตันแบบด่วน พูดถึงราคาไม่เกี่ยวเท่าไรก็ได้ เป็นความประสงค์ของผู้ออกตั๋วเครื่องบิน คอลัมภ์สะพายย่ามตามพระมีโอกาสติดตามพระคุณเจ้าไปทุกหนทุกแห่งว่าแต่พระคุณเจ้าจะไปไหนผู้ติดตามย่อมได้สะพายย่ามติดตามเสมอ .. เกือบจะยกเลิกตั๋วเครื่องบินกะทันหันทำไม่แพงหูฉี่ขนาดนี้ งานด่วนๆ คงเป็นธรรมดาราคาแพง ท่านเจ้าภาพใจถึงซะอย่าง..อะไร...อะไรดูจะง่ายไปหมด เอาเป็นว่าตั๋วเครื่องบินไม่ต้องพูดถึง...เพียงให้พระคุณเจ้าเดินทางอย่างเดียวทุกอย่างราบรื่นเรียบร้อยโรงเรียนจีนเลยแหละเจ้าของตั๋วเครื่องบินแจ้งว่า ให้เดินทางไปพบกับพระอาจารย์ พระครูวรสิทธิวิเทศ อาจจะมีผู้ติดตามบ้าง ที่สนามบินนครซานฟรานซิสโก สายการบิน US Airway ในเวลา 16.00 น. PM เครื่องบินออกเวลา 17.30 น. พอมีเวลาหายใจ กำชับแน่นอย่าพลาดไฟล์เครื่องบินเป็นอันขาดมิเช่นนั้นตกเครื่องแน่ช่วยไม่ได้ตรงต่อเวลาหรือไปก่อนเวลาดีที่สุด ทีมงานสะพายย่ามตามพระจัดเตรียมอุปกรณ์การทำงานต้องพร้อม ไปหยิบยืมใครส่วนไหน ไม่ได้เป็นอันขาด ของใครของฉันเพียงรักษาให้ดีที่สุดมีให้ครบทุกอย่างปากกาดินสอกระดาษเท่านี้ ของจำเป็นสำหรับการใช้งาน เครื่องใช้ส่วนตัวชุดเดียวน่าจะพอ ทีมงานสะพายย่ามตามพระมาถึงสนามบินตรงตามเวลา 16.00 น.เห็น มิสเตอร์จอนห์นี่ เหงียน ชาวเวียตนาม สนทนากับพระครูวรสิทธิวิเทศ ซึ่งได้เดินทางมาคอยอำนวยความสะดวกที่สนามบินซานฟราน ตรง terminal 1 พอเช็คอินได้ที่นั่งกันเรียบร้อยก็พาเดินทางไปช่องตรวจเอกสาร โชคดีที่ว่าคณะเราไม่มีอะไรมากสะพายกระเป๋าคนละใบ ผ่านฉลุย แต่มีหลายคน ติดปัญหาการตรวจอย่างถี่ยิบของเจ้าหน้าที่ ชนิดไม่คลาดสายตา แม้แต่พระคุณเจ้าอย่าหวังจะผ่านง่ายๆ ทั้งสะแกน ด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์ ทั้งตรวจร่างกายด้วยมือของเจ้าหน้าที่ Homeland security ผ่านขั้นตอนการตรวจเรียบร้อย ทุกคนส่งรอยยิ้มให้ซึ่งกันและกัน เสียงมิสเตอร์ จอนห์นี่ ถามว่า Master, Are you ok ? เสียงตอบ Everything is ok. คณะทั้งหมดก็เดินตรงไปที่ประตูขึ้นเครื่องบิน เหลือบดูนาฬิกายังพอมีเวลาอยู่ มิสเตอร์ จอนห์นี่ แจ้งว่า อาจจะต้องไปหาซื้อ Snack ไว้บ้างขณะอยู่บนเครื่องบิน เพราะว่าการเดินทางต้องไปต่อเครื่องบินที่อริโซน่า การเดินทางในวันนั้น สะดวกสบาย ถึงอริโซน่า ตอนสามทุ่ม นั่งรอขึ้นเครื่องอีกชั่วโมงกว่าๆ ก็เดินทางต่อไปยังนครฮิวตัน ถึงสนามบิน JFK เวลาล่วงเลยไปถึงตี 2.30  AM (เวลาท้องถิ่นของฮิวตัน แท๊กซัส ) เวลาต่างจากแคลิฟอร์เนีย 2 ชั่วโมง มีเจ้าหน้าที่มารับที่สนามบิน ไปส่งที่พักเวลาประมาณตี 3  ต่างคนต่างเหนื่อยหลับสนิท จนถึงรุ่งสาง ค่อยขยับร่างกายลุกไปอาบน้ำกัน ให้ร่างกายสดชื่น กระปี้กระเป่าพาลงไปทานอาหารเช้ากัน ที่เจ้าของบ้านจัดไว้ให้ที่ Dining Room ส่วนพระคุณเจ้า ท่านพระครูวรสิทธิวิเทศ ได้จัดถวายไว้ให้ส่วนหนึ่งแล้ว หลังจากทุกท่านทานอาหารเสร็จแล้ว เจ้าภาพมารับเพื่อเดินทางไปดูบ้านหลังใหม่ ตามความประสงค์ของท่านเจ้าภาพ ที่ออกตั๋วเครื่องบินกราบอาราธนา พระคุณเจ้าไปชมอาคารสถานที่ เลขที่อะไรต่อมิอะไร เพื่อความสงบสุขร่มเย็น ของที่อยู่อาศัย ของครอบครัว ความเชื่อลักษณะอย่างนี้ เป็นสิ่งที่ห้ามกันไม่ได้ (ไม่เชื่ออย่าหลบหลู่) ชาวเวียตนาม ชาวไทย ชาวจีน ชาวเขมร ยังมีความเชื่อถือเรื่องนี้อย่างมากที่เดียว พระครูวรสิทธิวิเทศ ได้สนทนา กับเจ้าของบ้าน จนเป็นที่ประทับใจแล้ว ก็พาไปชมสถานวัดเวียตนาม มีเนื้อที่หลายสิบไร่ ไกลจากตัวเมืองฮิวตัน เนื่องจากฮิวตัน มีเมืองกว้างใหญ่ไพศาล 4 เมือง อาคารสถานที่ตั้งวัดของชาวเวียตนามพร้อมสมบูรณ์ทุกประการ ได้สอบถาม มิสเตอร์ Belong มีชาวเวีนตนามอาศัยอยู่ในเมืองฮิวตันนานเท่าไร เป็นผู้อพยพ หรือรีฟูจี มาจากประเทศเวียตนาม เมื่อตอนสงคราม บ้านแตกส่าแหรกขาด ปี 2518 สหรัฐอเมริกามารับ หนึ่งพันคนบ้าง สองพัน สามพัน ตามลำดับหลายรัฐนับหมื่นนับแสนคน และยัง แยกไปอยู่ตามประเทศต่างๆ มากมาย สำหรับรัฐแท๊กซัส ตอนนี้น่าจะประมาณเป็นล้านคนนับหมื่นครอบครัว แต่ละครอบครัว มีลูกมีหลานเกิดใหม่ บางพื้นที่สร้างเป็นเวียตนามทาวน์ ทำเอาผู้ฟังตาวาวเลยงั้นก็...เราไปดูกันเวียตนามทาวน์จริงอย่างที่ว่าคนเวียตนามทั้งนั้น เดินกันให้ขวักไขว้ ร้านค้า สถานที่ขาย ร้านอาหารเวียตนามเกลื่อน ใครจะเข้าร้านไหนตามสบาย แอบไปชิมเฝอ หรือก๋วยเตี๋ยวบ้านเรานั่นแหละ จานใหญ่โต มโหราฬทานสองคนน่าจะโอเค ไม่ไหวจริง เยอะจัด ตั้งใจทาน ยกให้ใครก็ไม่เอา ทุกคน ขอบอกว่า รสชาติ รสจัด รสดี ผู้คนชาวเวียตนามเขาคิวรอกันเลย ตอนกลางวัน นึกในใจขายดีขนาดนี้จะเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหนน่ะ.. เสร็จสรรพอาหารกลางวัน นั่งรถกินลมชมวิวไปตามเมืองต่างๆ รถราอยู่ระหว่างดีการจราจรไม่ติดขัด นั่งสบายแต่อากาศค่อยข้างจะร้อน ประมาณ 103 องศา ตับแตก เรามาจากเมืองหนาว อากาศอย่างนี้แย่ ต้องหลบในรถ หรือในห้องแอร์ แหม..คิดจะย้ายมาอยู่ทางนี้ เห็นจะต้องคิดหลายตลบเป็นแน่..จำเป็นจริงๆ ไม่มีทางเลือกก็โอเคน่ะ..นั้นสนทนากันในรถ เจ้าของพื้นที่ได้อธิบายนำเที่ยวสถานที่ต่างๆ ตึกรามบ้านช่องก็ธรรมดาทั่วไปไม่เหมือนในเมืองแต่สำคัญน้ำมันราคาถูกกว่าทางแคลิฟอร์เนียของเราบางปั๊ม 3.49 เหรียญ เจ้าของตั๋วได้แจ้งว่า พรุ่งนี้ เวลา ตี 4 ออกเดินทางไปสนามบิน เพื่อเดินทางกลับนครซานฟรานซิสโก กลับถึงที่พักได้สนทนากับเจ้าของบ้านหลายชั่วโมง ค่อยแยกย้ายกันกลับที่พัก ห้องใครห้องฉัน เหนื่อยกับอากาศร้อน หลับปุ๋ยไม่รู้ตัว ตี 3 ครึ่งตื่นเก็บอุปกรณ์การทำงาน พร้อมออกเดินทางในเวลาตี 4 มาที่สนามบิน JFK ฮิวตัน คราวนี้มาแปลกมา ที่ช่องตรวจของHomeland Security จัดหนักตรวจถี่ยิบ ทั้งสแกนไม่พอใจ เปิดกระเป๋า ดูทุกซอกทุกตารางนิ้ว สำหรับพระคุณเจ้า ก็เช่นกัน ตรวจอย่างหนักทั้งสอบถาม มากมาย หาข้อมูลไปไหนมา มาทำอะไร มากับใคร มีอะไรมาบ้าง  มีโทรทัศน์ติดต่อ ไหมชื่ออะไร เจ้าหน้าที่ซักอย่างหนัก รวมประมาณ ได้ 30-45 นาที จน ผู้โดยสารท่านอื่นๆ ไปกันหมดแล้ว ผู้โดยสารใหม่ ทยอยมาเรื่อยมองเห็นแถวยาวมากกว่าจะรอดมาได้ ถ้าไม่มาก่อนไก่โห่ มีสิทธิ์ตกเครื่องอย่างแน่นอน ฝากเตือนการเดินทางสายการบิน ต้องกะเวลาล่วงหน้าสัก 3 ชั่วโมงจะดีมากยิ่งตอนนี้ไม่ทราบอะไรเกิดขึ้น ผู้โดยสารบ่นกันอุบอับเลย แต่ก็มีความจำเป็น เพื่อความปลอดภัยทรัพย์สินของผู้โดยสาร ผ่านการตรวจตราที่ยาวนาน เดินชมบริเวณสนามบินให้หายเครียดกดน้ำเปล่ามาให้ชื่นใจก่อนเตรียมขึ้นเครื่องจะได้นอนให้สบายอารมณ์ 4 ชั่วโมงกว่าๆ พอใกล้จะถึงสนามบินนครซานฟรานซิสโก ได้ยินกัปตันประกาศบนเครื่องว่า ขณะนี้ มีแขกพิเศษ ระดับวีไอพี มาลงที่สนามบินซานฟรานซิสโก ขอให้เครื่องบินทุกลำต้องชะลอการบินจนกว่าแขกวีไอพีจะผ่านไปก่อน งานเข้าแล้ว..เอาเป็นว่าต้องกว่าเครื่องบินจะจอดสนิทบนลานบินต้องเสียเวลาอีก 2 ชั่วโมงน่าจะเป็นเรื่องปกติของความดูแลความปลอดภัยผู้นำประเทศระดับประเทศเป็นเรื่องต้องอำนวยความสะดวกให้กับบุคคลเหล่านั้น..หลังจากเครื่องจอดสนิทผู้โดยสารต่างทยอยลงจากเครื่องบินตามคิวทีมงานสะพายย่ามตามพระอยู่แถวหน้ารีบออกจากเครื่องบิน ก่อนจากกันพระครูวรสิทธิวิเทศ ได้กล่าวอนุโมทนาขอบคุณทีมงานสะพายย่ามตามพระจะอยู่ไกลขนาดก็ยังอุตส่าห์ติดตาม พระทำหน้าที่ของพระ ช่วยเหลือ อนุเคราะห์ สงเคราะห์พุทธศาสนิกชนไม่เลือกชั้นวรรณะ คนรวยคนจน เป็นคนต่างชาติ แต่เป็นชาวพุทธ นับพระพุทธเจ้าองค์เดียว เพียงแนวปฏิบัติอาจจะต่างกันบ้าง ตามแต่ละประเทศนั้นนับถือ พระพุทธศาสนาแบ่งออกเป็น 2 นิกายหลัก คือ นิกายมหายานสามารถเปลี่ยนแปลงคำสอนของพระพุทธศาสนาที่เก่าเกินไปไม่เหมาะสมเพื่อให้เหมาะสม ตามยุคนั้น สมัยนั้น แตกต่างจากฝ่ายเถรวาท เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าที่พระองค์ทรงตรัสสอนอะไร พระภิกษุ และพุทธศาสนิกชนต้องปฏิบัติตาม จะมาแก้ไขเปลี่ยนแปลงไม่ได้เป็นอันขาด ส่วนท่านผู้ใดจะปฏิบัติตามคำสอนได้มากน้อยเพียงใด สุดแล้วแต่.เหมือนกับการทบทวนกระแสน้ำนั่นแหละ ขอขอบคุณทุกท่าน ให้ประสพพบกับความสำเร็จ ทุกประการ โชคดี ค่อยพบกันใหม่.กล่าวทิ้งท้าย ก่อนก้าวขึ้นรถกลับวัดอย่างรวดเร็ว ทีมงานขอกราบขอบคุณและต่างแยกกันกลับที่พักนิวาสสถานของตนเอง ค่อยพบกันใหม่ สวัสดี.. 
 
(0 votes)
Read 219 times